مهدی زارعی پیشکسوت رسانه ای مردم رویش وریزش به بعضی ازنمایندگان نشان خواهدداد/نمایندگانی که حتی پاسخ تلفنی مردم هم نمی دهندانتظاررای دارندعجب..؟؟؟

ما با هیچ نماینده ای خصومت نداریم، باهیچ نماینده ای هم سَر و سِرّ و زد و بندی نداریم، که اگر می داشتیم، الآن حداقل سر خری دست مان بود و حُجره و تیمچه و بازاری داشتیم و بیا و بروی و کبکبه و دبدبه و خدم و حشم و چاکر و نوکری داشتیم، این ها را نداریم – هیچ، خالصا مخلصا نوکری مردم را می کنیم و لقمه نان حلال بی دغدغه و تشویشی می خوریم تا اهل و عیال مان؛ اهل و سر به راه و پاک و درست باشند که بحمدالله و المنّه هستند. راستی این فرهنگ انسان بودن و حلال بودن و پاک و بی شیله پیله بودن از چه زمانی این طور کم رنگ و کم اهمیت شده و جای خود را به پدرسوختگی و زیر آبی رفتن و تملّق و چاپلوسی و تزویر و ریاکاری داده؟!

چرا جامعه مثلا نخبگی و فرهیختگی؛ پدر جامعه اصلی و مردمی و عمومی را در آورده است؟! برای این که اولا: این ها؛ یعنی این نخبه ها و فرهیخته ها، کلا بدلی هستند، نه اصلی، ثانیا فرهنگ و ادبیات نخبگی و فرهیختگی هم؛ مثل خیلی فرهنگ های دیگر، دارای بار غیر ارزشی جدیدی شده است و این ها اگر یک روز، حتی یک ساعت در فکر زد و بند و سیاسی بازی و باند بازی و جریان سازی های ساختگی و در حال به سر و کول هم پریدن نباشند، خواب شان نمی برد. میدان خالی گیرشان آمده و چنان می تازند که گویی راه را برای شان، انتهایی نیست. همه این دوندگی ها و زد و خوردها و بگو مگوها و جنگ های زرگری بین خودشان راهم فقط و فقط به اسم مردم و دین و انقلاب و این ها انجام می دهند و با روی باز و شنگول و سرحال و منگول و قبراق و بی هیچ شرم و خجالتی هم توی روی مردم، می ایستند و به چشم های آن ها نگاه می کنند و حال اش را می برند. وقتی که ما هم داد و فریاد می زنیم و تکرار می کنیم و هشدار می دهیم که بابا این ها نخودی هم نیستند، چه رسد به نخبه، گوش کسی بدهکار نیست، فکر می کنند ماهم مثل بقیه دزدها داریم می دویم و آی دزد… آی دزد می کنیم تا خودمان را نگیرند، در حالی که از دور و به وضوح می بینیم که عسس و گزمه و شحنه و داروغه و هکذا هم جزء همین دونده ها هستند.

بابا کسی که اسم خودش را نماینده مردم گذاشته، اگر هم در صف این دونده ها نباشد، در صف بیعت کردن با آن هاست! می داند چه کسی دارد پدر مردم را در می آورد، با خودش می گوید گور پدر مردم، از این مردم که چیزی به ما نمی ماسَد، اصلا اگر این مردم چیزی می فهمیدند که این قدر دنبال من نمی دویدند تا رای بیاورم ! باید خر خودم را برانم، چه کار به مردم دارم؟! فلان بابا اگر قدرت و نفوذ نداشت که حالا سرمایه و دارایی اش به صدهزار میلیارد و دویست هزار میلیارد تومن و یک میلیون و سه میلیون یورو نمی رسید، مردم چه می دانند که چه خبر است؟! من که دیگر نماینده شده ام و مصونیت سیاسی دارم و طبق قانون در هر کاری می توانم ورود و نظارت کنم. این خودش یعنی بلیط یک سره تا بهشت! این تفکر ما و جامعه را به کجا می رساند، اصلا تا این ها هستند آمریکا چه خری است؟ اسرائیل چه سگی است؟! ما این جا، کنار خودمان چندین آمریکا و انگلیس و چرچیل و روزولت داریم، بااستالین هم که رفیق شده ایم، می مانَد همین مردم که مثل آب خوردن داریم دورشان می زنیم!

امّا اگر نگویید ساده لوح ام و چیزی نمی دانم، به یکی دو مورد دیگر امیدوارم که بتواند این اوضاع را به نفع مردم تغییر دهد. یکی ذات اقدس الهی و وعده های تخلف ناپذیرش، یکی پیدایی و گماردن عناصری از رسانه که در طول تاریخ و بارها، تاریخ ساز شده اند. عناصر رسانه ای مستقل، آزاده و مردمی که فقط و فقط از خدا هراس دارند و خودشان را تنها پاسخ گوی خدا و مردم می دانند و لاغیر. این ها ولو این که بر سر عهد و پیمان شان هم بمیرند، دست از تحرک و پویایی و آگاهی بخشی و افشاگری برنمی دارند. یک کارگزار قوی دولتی هم اگر سالم و دلسوز و مردمی باشد و اگر سرنوشت اش با دزدهای بیت المال گره نخورده باشد، قطعا بارچنین عناصر مستقلی روی هم می ریزد، به آن ها اطلاعات می دهد، از آن ها اطلاعات می گیرد و با آن ها در کارهایش مشورت می کند تا در مسیر مردم و انقلاب حرکت کرده باشد.

روی سخنم بانمایندگانی است همین که رای می اورندمردم رانمی شناسندوحتی پاسخ تلفنی مردم هم نمیدهندغرورکاذب بدخلقی همیشه طلب کاربودن نوبت مردم هم خواهدرسیداین گوواین میدان درپایان عرض مینمایم خشرویی خوش اخلاقی ومهربان بودن بامردم وظیفه ذاتی نمایندگان بوده وهست وانشالله درجلسات ونشست هابیشترودقیق تربه مردم معرفی خواهیم نمودهمه مردم روحیات وصراحت کلام ولهجه وبانوشتارمن اشناهستندوحتی کتابی که چاپ نمودم سفلگی دراین خصوص است هم اکنون چاپ چهارم است.

لطمات وصدماتی ازهمین اقایانی که تکیه کلامشان باساده لوحی رویش وریزش است خواهیم دیدماعهداخوت باهیچ کس نبستیم این گوواین میدان..؟؟؟