
رسالت مطبوعات، تماشای اختلافها نیست؛ روشنگری و مطالبه پاسخ است
رسالت مطبوعات، تماشای اختلافها نیست؛ روشنگری و مطالبه پاسخ است
وقتی طالبی از حسینی میپرسد چگونه ۷۰ درصد جانبازی گرفتهای و حسینی نیز همان پرسش را متوجه طالبی میکند!
مقدمه | رسانه؛ مسئولیت اجتماعی، نه تریبون سکوت
مطبوعات و رسانهها یکی از مهمترین ارکان آگاهیبخشی، نظارت عمومی و مطالبهگری در جامعه هستند. رسالت خبرنگار و روزنامهنگار تنها انتشار خبر، بازنشر اظهارات مسئولان و انعکاس مراسم و نشستهای رسمی نیست؛ بلکه وظیفه اصلی رسانه، جستوجوی حقیقت، طرح پرسشهای بیپاسخ، پیگیری مطالبات مردم و روشنگری درباره موضوعاتی است که با حقوق عمومی و عدالت اجتماعی ارتباط مستقیم دارند.
رسانهای که در برابر ابهامها سکوت کند، پرسشگری را کنار بگذارد و صرفاً نظارهگر اختلافها و منازعات مسئولان باشد، از بخش مهمی از مسئولیت حرفهای خود فاصله گرفته است.
البته پرسشگری به معنای تخریب اشخاص، صدور حکم بدون سند یا تعرض به حریم خصوصی افراد نیست. شجاعت رسانهای یعنی بدون واهمه از موقعیت، عنوان و جایگاه اشخاص، پرسش مستند مطرح شود و در مقابل، حق پاسخگویی نیز برای همه محفوظ بماند.
در موضوع حقوق ایثارگران، حساسیت دوچندان است؛ زیرا جانبازی و ایثارگری حاصل سالها رنج، مجروحیت، فداکاری و هزینههایی است که بسیاری از خانوادهها هنوز آثار آن را تحمل میکنند. بنابراین، شفافیت در تعیین درصد جانبازی و اطمینان از اجرای یکسان ضوابط، مطالبهای شخصی نیست؛ مسئلهای مرتبط با اعتماد عمومی و عدالت در حق ایثارگران است.
اختلاف دو چهره شناختهشده؛ پرسشی که نمیتوان از کنار آن گذشت
در روزهای اخیر، موضوع اختلاف و انتقاد متقابل آقای محمد طالبی، معاون اسبق بنیاد شهید، و آقای فتحالله حسینی، نماینده دو دوره مردم قصرشیرین، سرپلذهاب و گیلانغرب در مجلس شورای اسلامی، به فضای رسانهای کشیده شده و موجی از پرسشها و انتقادات را به دنبال داشته است.
بر اساس روایت مطرحشده از این مباحث، آقای طالبی خطاب به آقای حسینی این پرسش را مطرح کرده است که حتی قطع عضو دو دست و دو پا نیز لزوماً به معنای دریافت ۷۰ درصد جانبازی نیست؛ پس مبنای تعیین درصد ۷۰ برای ایشان چیست؟
در مقابل، بنا بر همین روایت، آقای حسینی نیز از آقای طالبی پرسیده است که خود او چگونه به درصد جانبازی ۷۰ رسیده و ابتدا باید به این پرسش پاسخ دهد.
اینجاست که پرسش اصلی شکل میگیرد:
وقتی هر یک از دو طرف از دیگری درباره مبنای درصد جانبازی ۷۰ درصد سؤال میکند، چرا اسناد و ضوابط مربوط به این موضوع برای افکار عمومی روشن نمیشود؟
روایت یک همرزمی؛ تفاوت میان مشاهده و ادعا
اینجانب مهدی زارعی چمه، بهعنوان فردی که سابقه حضور در جبهه و عملیات نصر ۷ را داشتهام، درباره آقای محمد طالبی یک تجربه و مشاهده مستقیم دارم.
آقای طالبی در مقطعی فرمانده گردان حمزه از تیپ نبیاکرم(ص) بودند و اینجانب در عملیات نصر ۷ و مقاطع مختلف جبهه، بارها حضور ایشان را از نزدیک مشاهده کردهام.
اما درباره آقای فتحالله حسینی، تا پیش از ورود ایشان به عرصه نمایندگی مجلس، شخصاً حضورشان را در مناطق عملیاتی و جبهه مشاهده نکردهام. روشن است که این گفته صرفاً بیان مشاهدات شخصی من است و بهتنهایی اثباتکننده عدم حضور ایشان در جبهه نیست.
بنابراین، پرسش من درباره حضور یا عدم حضور اشخاص در جبهه نیست؛ پرسش درباره مستندات پزشکی، ضوابط قانونی و چگونگی تعیین درصد جانبازی است.
پرسشهای صریح و بیتعارف
۱. مبنای پزشکی و قانونی تعیین درصد جانبازی ۷۰ درصد برای آقای طالبی چیست؟
۲. مستندات تعیین درصد جانبازی ۷۰ درصد آقای حسینی بر چه اساس و مطابق کدام ضوابطی بوده است؟
۳. آیا پروندهها و روند تعیین درصد هر دو نفر، مانند پرونده سایر جانبازان، قابل بررسی و نظارت قانونی هستند؟
۴. آیا در تعیین درصد جانبازی، برای همه ایثارگران معیارهای یکسان اعمال شده است؟
۵. چرا اختلاف و پرسش متقابل این دو نفر باید به رسانهها کشیده شود، اما هنوز پاسخ مستند و روشنی در اختیار افکار عمومی قرار نگیرد؟
مهدی زارعی چمه؛ چهار بار مجروحیت، ۲۵ درصد جانبازی و یک مطالبه
اینجانب چهار بار در دوران دفاع مقدس مجروح شدهام، سابقه حضور در جبهه دارم و با وجود این سوابق، درصد جانبازیام ۲۵ درصد تعیین شده است.
من نه خواهان انکار ایثارگری دیگران هستم و نه قصد قضاوت درباره پرونده پزشکی اشخاص را دارم؛ اما حق دارم بپرسم معیار تعیین درصدها چیست و چرا باید جانبازان برای روشن شدن حقوق خود با ابهام مواجه باشند؟
بهعنوان روزنامهنگار و فعال رسانهای، نمیتوانم در برابر پرسشی که به عدالت و حقوق ایثارگران مربوط است، سکوت کنم.
خطاب به رسانههای استان کرمانشاه
چرا در برابر چنین موضوع مهمی، بخش عمدهای از رسانهها صرفاً نظارهگر و شنونده ماندهاند؟
چرا کسی مطالبه شفافیت نمیکند؟




