مهدی زارعی چمه، فعال رسانه‌ای سخنی با مدیران؛ اتمام حجت قطعی و شفاف/ادارت دولتی ملک طلق بعضی افرادنیست
روزنامه‌نگاران آگاه، مطالبه‌گر و مسئولیت‌شناس، از اثرگذارترین سرمایه‌های فکری و اجتماعی هر جامعه‌اند. کافی است در هر شهر و شهرستان، چهار روزنامه‌نگار شجاع، واقع‌بین، پیگیر و جسور حضور داشته باشند تا مسیر توسعه، نظارت عمومی و اصلاح امور با تحولی جدی روبه‌رو شود.
هرجا علم، آگاهی، جسارت، صداقت و تلاش شبانه‌روزی اصحاب رسانه در کنار هم قرار بگیرد، مجال خطا، لغزش، پنهان‌کاری، چاپلوسی و تملق محدودتر خواهد شد.
رسانه آینه تمام‌نمای جامعه است؛ منعکس‌کننده مشکلات اقتصادی، اجتماعی، فرهنگی و سیاسی و صدای مردمی که گاهی هیچ تریبون دیگری برای بیان مطالباتشان ندارند.
اما پرسش صریح من از برخی مدیران این است: چرا از روزنامه‌نگاران مستقل، منتقد و مطالبه‌گر گریزان هستید؟ چرا برخی مدیران به‌جای تحمل نقد و پاسخگویی، ترجیح می‌دهند تنها با حلقه‌ای محدود از افراد همسو، تعریف‌کننده و تأییدکننده نشست و برخاست کنند؟
آیا در کرمانشاه قحط‌الرجال است؟
چرا در جلسات رسمی، برخی افراد خاص همواره در کنار مدیران حضور دارند، اما روزنامه‌نگاران مستقل و صاحب‌نظر، به حاشیه رانده می‌شوند؟ چرا معیار دعوت به نشست‌ها، میزان تخصص، سابقه، مسئولیت‌پذیری و قدرت تحلیل نیست، بلکه گاهی میزان همراهی و تعریف و تمجید افراد است؟
موضوع رپرتاژ، هزینه‌های تبلیغاتی، تهیه ویژه‌نامه و گزارش‌های سفارشی نیز باید با شفافیت و ضوابط حرفه‌ای همراه باشد. بودجه عمومی و امکانات دستگاه‌های اجرایی نباید به ابزاری برای خرید سکوت، توزیع امتیاز میان حلقه‌های خاص یا ایجاد رسانه‌های وابسته به روابط تبدیل شود.
اصحاب رسانه خودی و غیرخودی ندارند؛ معیار باید تخصص، صداقت، مسئولیت حرفه‌ای و استقلال قلم باشد.
مدیری که منتقد را نامحرم و تعریف‌کننده را محرم می‌داند، باید توضیح دهد این تقسیم‌بندی بر اساس کدام قانون، ضابطه و منطق مدیریتی انجام می‌شود؟
من مهدی زارعی چمه، روزنامه‌نگاری صریح‌اللهجه و مطالبه‌گر هستم. نه اهل تعارف‌های بی‌حاصل هستم، نه برای حفظ موقعیت، حقیقت را قربانی می‌کنم و نه قرار است قلمم را به ابزار تأیید عملکرد مدیران تبدیل کنم.
سال‌هاست شبانه‌روز در سنگر رسانه قلم می‌زنم، می‌نویسم، پیگیری می‌کنم و صدای مطالبات مردم هستم. باور من همان جمله‌ای است که سال‌هاست با آن زندگی کرده‌ام:
«آن روز که ننویسم، غروب زندگی من است.»
از مدیران بی‌عمل، وعده‌های تکراری و جلسات بی‌نتیجه خسته‌ایم. وعده‌ای که پشت آن اراده، برنامه، زمان‌بندی و اقدام عملی نباشد، چیزی جز به تعویق انداختن مطالبات مردم نیست.
آقایان مدیر!
چه کسی شما را مجبور کرده است وعده بدهید؟ اگر توان انجام کاری را ندارید، مردانه و شفاف اعلام کنید. مردم بیش از وعده‌های شیرین و جلسات پرزرق‌وبرق، به صداقت و پاسخگویی نیاز دارند.
ث
دوصد گفته چون نیم کردار نیست.
وقتی برخی مدیران به‌جای پاسخگویی به مردم، تمام توان خود را صرف جلب رضایت افراد خاص و همراهی با حلقه‌های تعریف و تمجید می‌کنند، طبیعی است که مطالبات عمومی بی‌پاسخ بماند و مردم از پیگیری‌های بی‌نتیجه خسته شوند.
مدیری که صداقت، صراحت، شجاعت تصمیم‌گیری و اقدام عملی نداشته باشد، چگونه می‌تواند انتظار اعتماد عمومی داشته باشد؟
نگران‌کننده‌تر آن است که رفتار مدیران ارشد به الگویی برای مدیران میانی تبدیل شود و همین چرخه در تمام سطوح مدیریتی تکرار شود.
و اما اتمام حجت من با مدیران:
۱. روزنامه‌نگار منتقد، دشمن مدیر نیست؛ ناظر عملکرد او و نماینده حق پرسشگری جامعه است.
۲. دعوت به جلسات و نشست‌های خبری باید بر اساس ضوابط روشن، تخصص و عدالت رسانه‌ای باشد، نه روابط شخصی و میزان تمجید و تعریف.
۳. هزینه‌های تبلیغاتی، رپرتاژها و ویژه‌نامه‌ها باید شفاف، قانونی و عادلانه توزیع شوند.
۴. مدیران باید به‌جای فرار از پرسش، پاسخگوی نقدهای مستند باشند.
۵. وعده‌های داده‌شده باید با زمان‌بندی مشخص و گزارش عملکرد همراه شوند.
۶. هیچ مدیری حق ندارد رسانه مستقل را به دلیل نقد و مطالبه‌گری از دایره اطلاع‌رسانی و تعامل حرفه‌ای حذف کند.
من نه سهم‌خواه هستم، نه دست‌بوس مدیران و نه تشنه حضور در جلسات و عکس‌های یادگاری. عزت قلم و اعتماد مردم برایم بسیار ارزشمندتر از هر جایگاه و امتیازی است.
ما برای مردم می‌نویسیم، نه برای خوشایند مدیران. اگر عملکردی قابل دفاع باشد، با افتخار منعکس می‌کنیم و اگر قصور، کوتاهی یا بی‌عملی ببینیم، با سند و مدرک مطالبه‌گری خواهیم کرد.
مدیران بدانند دوران مدیریت بدون نظارت، پاسخگویی و مسئولیت‌پذیری به سر آمده است.
قلم را نه می‌توان خرید، نه می‌توان با بی‌اعتنایی خاموش کرد و نه می‌توان با وعده‌های بی‌سرانجام از مسیر مطالبه‌گری منحرف ساخت.
