ارزونوری روزنامه نگار ؛ سخنی با قلم به مزدهای رسانه ای

برای کسی که مدّعی حضور در رسانه است و به روشن گری افکار عمومی می پردازد؛ بسیار زشت و ناپسند و نکوهیده است که مثلا رفاقت و هم شهری گری و طایفه بازی را سرلوحه امور خود قرار داده؛ شخصی را که از کوچک تابزرگ اجتماع، از خُرد و کلان، از باسواد و بی سواد و کم سواد، او را به بداخلاقی، تکبّر بیش از حد، معامله گری، سفارش پذیری، ضعف شدید اخلاقی مثل تا کمر خم شدن برای سرمایه دارها و افراد ذی نفوذ و تاختن بر کارمند و ارباب رجوعی که قدرت و پول و پارتی اش در حدی نیست که به آن ها کوچک ترین احترامی بگذارد، کسی که مدتی را هم که در استانداری مثلا مدیر نامدیر و متملّق و چاپلوس بوده؛ بدترین عملکرد را حتی در روابط شخصی و اجتماعی اش داشته، کسی که همه را با پول بیت المال و با روغن حیوانی و گردو و نان برنجی و کاک و خلاصه سوغات کرمانشاه خریداری می کند، کسی که اصلا حقوق دیگران برایش مهم نیست و هیچ کس را جز خودش؛ آدم حساب نمی کند، کسی که استاد زد و بند و معامله گری و لابی گری با این نماینده و آن نماینده معامله گر است، کسی که حدود هفت سال در راس یک سازمان حسّاس اقتصادی بوده و طی این سال ها؛ جز تامین منافع اشخاص قوی و متموّل، جز دلِ هزاران انسان محروم و ضعیف راشکستن، جز درست کردن آمارهای کاملا کذب و دروغین، جز باندبازی و دست زدن به تخریب انسان های لایق و شایسته و جز ضربه اساسی زدن به صنعت و معدن و تجارت؛ هیچ کار مفیدی نکرده، چگونه این قلم به مزد رسانه ای که کوچک ترین بویی از شرف و انسانیت نبرده و فقط کارت هدیه های یک میلیون تومانی این مدیر را که همواره تعدادی از آن ها را نصیب جیب ناپاک و گشادش می کند، از او تعریف و تمجید می کند؟ جنسی که بنجل است و پشیزی ارزش ندارد، چراباید توسط این قلم به مزدها، بزک شود و رنگ و لعاب درستی بگیرد، در حالی که فرد واقعا نادرستی است و به هیچ وجه ارزش و اعتبار دفاع ندارد، این چنین بزرگ شود و اسم مدیر قوی و شایسته بگیرد؟ این قلم به مزد خودفروش؛ یعنی خودش گوشت و روغن و برنج و چایی و مرغ و ماهی و ماست و پنیر و سیب زمینی و پیاز نمی خرد؟! یعنی در جریان این همه تورم و گرانی و نوسان قیمت نیست، نمی داند که مردم از دست همین مدیرهای ضعیف لابی گر و باند باز، ذلّه شده و به مرز کلافگی و استیصال رسیده اند؟! مزدوری و خودفروشی هم؛ حد و اندازه ای دارد، این مدیر نامدیر هم می رود و مدیر دیگری می آید، ولی قلم به مزدهای ضعیف النّفس ضد مردم، هیچ گاه دست از مزدوری و خودفروشی بر نمی دارند. باید بااین گونه افراد برخوردهای قاطع و جدی شود، نه این که نمایندگان و برخی تولیدکنندگان که منافع شان در حفظ چنین مدیران گوش به مشتی است؛ چنین قلم به مزدهایی را حمایت و ساپورت کنند، مردم بسیار آگاه اند و بالاخره دست همه ی دزدها و خیانت کاران رو خواهد شد.